ترسِ وهمی را نکو بنگر، بفهم - مثنوی مولوی

بر زمین گر نیمگز راهی بوَد / آدمی، بیوهم، آمِن میرود

بر سرِ دیوارِ عالی گر روی / گر دو گز عرضش بوَد، کژ میشوی

بلکه میافتی ز لرزۀ دل به وهم / 1 1 را 1 1 1

فالِ بد رنجور گرداند همی / آدمی را که نبودستش غمی

( 1 1 )