بویِ کبر و بویِ حرص و بویِ آز / در سخن گفتن بیاید چون پیاز
گر خوری سوگند من کی خوردهام / از پیاز و سیر تقوی کردهام
آن دَمِ سوگند غمّازی کند / بر دماغِ همنشینان برزند
پس دعاها رد شود از بویِ آن / آن 1 کژ مینماید در 1
گر حدیثت کژ بوَد معنیت راست / آن کژیِّ لفظ مقبولِ خداست
( 1 1 )
برچسب:
نویسنده: رادین نوروزی