برفتند و هرکس درود آنچه کِشت / نمانَد به جز نام نیکو و زشت - بوستان سعدی

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس

آخرین مطالب

جستجوگر

امکانات وب

پر مخاطب ها

برچسب ها

خبر داری ای استخوانی‌قفس / که جان تو مرغی‌ست نامش نَفَس ؟

چو مرغ از قفس رفت و بگسست قید / دگر ره نگردد به سعی تو صید

نگه دار فرصت که عالم دمی‌ست / دَمی پیشِ دانا به از عالَمی‌ست

برفتند و هرکس درود آنچه کِشت / نمانَد به جز نام نیکو و زشت

چرا دل بر این کاروانگه نهیم ؟ / که یاران برفتند و ما بر رهیم

پس از ما همین گل دهد بوستان / نشینند با یکدگر دوستان

دل اندر دل‌آرام دنیا مبند / که ننشست با کس که دل برنکند

نه چون خواهی آمد به شیراز در / سر و تن بشویی ز گرد سفر ؟

پس ای خاکسار گنه، عن فریب / سفر کرد خواهی به شهری غریب

بران از دو سرچشمۀ دیده جوی / ور آلایشی داری، از خود بشوی

 

( بوستان سعدی )


نویسنده : بازدید : 6 تاريخ : جمعه 31 شهريور 1396 ساعت: 21:46
اخبار و رسانه هاهنر و ادبیاترایانه و اینترنتعلم و فن آوریتجارت و اقتصاداندیشه و مذهبفوتو بلاگوبلاگ و وبلاگ نویسیفرهنگ و تاریخجامعه و سیاستورزشسرگرمی و طنزشخصیخانواده و زندگیسفر و توریسمفارسی زبان در دیگر کشورها